We werden in verschillende groepjes verdeeld. Hij komt naast me lopen, maakt een grapje en trekt aan mijn hand. Ik begrijp niet zo goed wat hij bedoelt en omdat ik nog in gesprek ben met een andere vriend lach ik maar vriendelijk terug en geef hem een knikje. Ik kan niet met twee personen tegelijk communiceren, hij moet maar even wachten. Terwijl we de zaal uitlopen tik ik Michèl nog even aan en vraag hem in het Engels of hij begrijpt wat de bedoeling is. Dan dringt het tot me door dat hij zich als ´nieuwe´ meer op zijn gemak zal voelen als ik met hem meega, ondanks dat we in verschillende gesprekgroepjes zijn ingedeeld.
Dus lopen we samen een kleine kamer binnen waar nog precies één stoel en een plek op de bank vrij zijn. Michèl zet zich neer op de stoel terwijl ik zelf een plek op de drie-persoonsbank verover. Met zeven mensen, variërend van de leeftijd 16 tot 29 zijn we bij elkaar. Omdat Michèl de Nederlandse taal nog niet helemaal onder de knie heeft, word ik al snel benoemd tot vertaler zodat ook hij zich enigszins in de gesprekken kan mengen. Het onderwerp is onze ‘stille tijd met God´; hoe kan het toch dat het zo lastig is om tijd voor Hem vrij te maken?
Voorzichtig komen de eerste antwoorden op tafel. Ik vertaal voor Michèl: “Ik probeer vaak ’s morgens en ’s avonds te bidden, maar ’s avonds wanneer ik in mijn bed lig val ik nog wel eens in slaap en ’s morgens is opstaan ook wel eens een opgave, vooral wanneer ik de dag vrij heb.” En: “Wanneer ik tijd voor God vrijmaak dan pak ik het liefst mijn gitaar of zing ik mee op een CD’tje, wanneer ik iets niet begrijp pak ik mijn Bijbel erbij.” Ik ben de volgende en een echte held van gebed kan ik mezelf niet noemen. Goede voornemens vervallen al snel in een sleur en ik mis nog wel eens de aanwezigheid van God.
Michèl is aan de beurt: “I pray every morning and evening and then I read the Word of God. Every Wednesday I fast .” Met een brede lach kijk ik de kamer rond en vijf open monden van verbazing staren de 16-jaar oude asielzoeker aan waarop hij reageert: “Well, in Nigeria, people from my church fast every Wednesday, because our prayers can be so much more powerfull.” Ik moet eerlijk bekennen dat ik een dergelijk antwoord ook niet had verwacht, maar ik kan mijn pret niet op.
Door Micha Schutten
Reacties
Waargebeurd?